BIO

Toen ik uit huis ging kreeg ik 21 fotoboeken mee. Gedreven had mijn moeder elk rolletje laten afdrukken en ijverig werden de die zware, ouderwetse, grote fotoboeken volgeplakt. Een boek voor mij, een boek voor mijn broertje en een boek voor mijn ouders. De eettafel of het bureau van mijn moeder lag dus steevast vol foto’s en lijm. Vastgelegde momenten uit mijn jeugd, gebundeld in een boekje plezier, want al bladerend herinner ik me hoe fijn het was. En hoe dankbaar ik mijn moeder ben dat ze haar camera vaak bij zich had. Toen ik 15 was kreeg ik van mijn grootvader mijn eerste échte fotocamera; een Pentax. Kijken door de lens is iets dat ik vanuit huis heb meegekregen. Ik ben een beelddenker en zelfs als ik geen camera bij mij heb, kijk ik door een lens en geniet ik van een prachtig uitzicht, dauw op nat gras of een lachend kind. Na verschillende opleidingen en tienduizenden clicks, kan ik met een gerust hart zeggen dat ik van een passie mijn beroep heb gemaakt. Het gaat om de mens voor de lens; laat mij daar maar doorheen kijken.